Dawniej kobierce stanowiły najmodniejszy sposób na udekorowanie ścian pokoju. Były robione własnoręcznie przez młode kobiety czekające na zamążpójście. Kobierce bywały haftowane najpiękniejszymi kolorami, złotymi i srebrnymi nićmi, miały piękne, bogate wzory. Często wyszyta była na nich historia całego rodu, a poszczególne egzemplarze opowiadały o przodkach i ich bohaterskich czynach. Te swoiste kroniki rodzinne poza swoją wartością pamiętnikarską posiadały jeszcze jedną cechę – dekorowały pomieszczenie i nadawały mu wrażenie dostatku. Obwieszały ściany, często jedynie otynkowane, izolując je dodatkowo przez zimnem i wiejącym przez szpary wiatrem. Kobierce powstały na Wschodzie. Do Polski dotarły za pośrednictwem Turków i Tatarów poprzez wymianę handlową. Od XVI wieku stały się powszechne praktycznie na każdym mniej lub bardziej zamożnym dworze w Polsce. Wiele prawdziwych kobiercowych arcydzieł sztuki zachowało się na Zamku Królewskim w Krakowie i Warszawie. Typowe kobierce powinny posiadać elementy ozdobne w postaci ornamentów roślinnych, geometrycznych lub motywów figuralnych. Dziś kobierce straciły na swojej popularności, ale nadal można je spotkać w sklepach i dekorować nimi ściany. Ich ceny nie należą do niskich, ponieważ większość z nich to małe arcydzieła. Mogą one posiadać zawiłe lub proste wzory, a ich celem będzie przede wszystkim dekoracja ściany, choć efektem ubocznym pozostanie także izolacja. Tak oryginalny element z pewnością wyróżni pomieszczenie.